“… Heliopolis je slika i prilika prezrele moderne… novi čovjek atomizirani je kvantum volje za moć koji se, u preziru spram organičkog poretka i totaliteta zajednice, slobodi i plemenitosti suprotstavljen, integrira u pobunjenu masu, taj rezervoar resantimana predvođen novim narodnim tribunom; namjesto slobode i plemenitosti kao nove vrijednosti nastupaju jednakost, gola nadmoć i želja za ostvarivanjem koristi nadmoćne društvene stranke; društvo se svelo na arenu sukoba nepomirljivih i u totalitet neuklopljivih skupina; država je puki aparat očuvanja prevlasti određene grupe u društvu pomoću tehnike, policije, birokracije i politike istrebljenja; političku teologiju mistike totaliteta (čiji je vrhovni suveren odsutni bogoliki regent) zamjenjuju kultovi…”
(Sebastian A. Kukavica: Opasnost i sloboda na vrhu noža, Suvremenik, 6. 8. 2026.)